Zo herken je de zeekoet

Kenmerken

Zeekoeten zijn rasechte zeevogels en zijn gebonden aan zoutwater, je ziet ze vrijwel nooit in het binnenland. Ze kunnen uitstekend duiken en jagen op visjes en kreeftachtigen. Ze brengen de winter op zee door en zijn dan ook voor de Nederlandse kust te zien. Ze komen alleen tijdens het broedseizoen aan land waar ze in grote groepen samen op de steile rotskliffen aan de Atlantische westkust van Groot Brittannië broeden. Het zijn koloniebroeders en broeden ook op de rotskliffen van IJsland en Noorwegen.

Zomerkleed

Volwassen zeekoeten zijn in het zomerkleed in twee verschijningsvormen te zien. De rechter zeekoet met de witte oogring en witte lijn die verder naar achteren doorloopt, wordt ook wel de gebrilde zeekoet genoemd. Naarmate je verder noordelijk komt wordt de gebrilde variant talrijker. De noordelijke zeekoeten hebben ook een meer variabele diffuse flank terwijl de flanken van de meer zuidelijke zeekoeten scherper belijnd zijn. De snavel is spits en is net als de kop vrijwel zwart gekleurd. De kop, hals, nek en rug zijn in de zomer donkerbruin tot vrijwel zwart gekleurd. Zeekoeten hebben een kort staartje en in de vlucht steken de poten voorbij de staart. Dit is een goed kenmerk om de voorbij vliegende zeekoet van een alk te onderscheiden. De borst en buik zijn wit

Winterkleed

In het winterkleed is de zeekoet witter van kleur en verdwijnt de scherpe belijning van het zomerkleed. De kop is grotendeels wit en de witte lijn die sommige zeekoeten in het zomerkleed tot achter op de kop hebben wordt in de winter donker. Van alle alkensoorten heeft de zeekoet het meeste wit op de kop. Alle varianten hebben in het winterkleed deze donkere streep op de kop. Zeekoeten van verschillende kalenderjaren hebben allemaal een duidelijke flankstreping.

Kenmerkend gedrag

De zeekoeten die hier voor de Nederlandse kust overwinteren zitten meestal wat verder op zee en zijn maar lastig te zien. In de vlucht laag en snel, met zeer snelle vleugelslagen vaak verdwijnend achter de golven. Om ze te herkennen is het belangrijk om de pootprojectie waar te nemen. Bij de alken die hier ook overwinteren steken de poten niet voorbij de staart. Zeekoeten zijn koloniebroeders en broeden samen in enorme aantallen. Op de steile Britse rotskliffen broeden meer dan 900.000 broedparen. Zeekoeten maken geen nest en leggen hun ene ei op de kale rotsen en wordt tussen de poten uitgebroed. Een jonge zeekoet springt na ongeveer drie weken in een vrije val van de hoge klif zo de zee in. De donsveren breken de val en de weken daarna wordt het jong door het mannetje zeekoet verzorgd. Een jonge zeekoet kan eerder zwemmen en duiken dan vliegen.

Gelijkende soorten

Een alk lijkt zeker op afstand sterk op een zeekoet en verschilt op een paar punten. Zo is de snavel zwaar, hoog en stomp met vlakbij de punt een verticale witte lijn. Op de snavel loopt in het zomerkleed ook nog een witte horizontale streep naar het oog. In het winterkleed lijkt het verenkleed van de alk sterk op dat van de zeekoet. In de vlucht laag over de golven zijn ze lastig uit elkaar te houden. De poten van de alk steken niet voorbij de staart terwijl die bij de zeekoet dat wel doen (pootprojectie). Vaak is dat de manier om de twee zeevogelsoorten tijdens de vlucht uit elkaar te houden.

Wist je dat?

• Zeekoeten wel 180 meter diep kunnen duiken? Om zo diep te kunnen duiken gebruiken ze zowel hun poten als hun vleugels.
• Niet alleen alken maar ook papegaaiduikers familie van de zeekoet zijn?
• Doordat zeekoeten vaak op het water dobberen zijn deze vogels erg gevoelig voor olievervuiling? In de winter spoelen regelmatig dode zeekoeten aan die besmeurd zijn met olie.