Vanuit m’n schuilplek tussen de struiken, kon ik twee paar oudervogels regelmatig terug zien komen uit het veld met insecten in de snavel. Maar het voeren vond steeds plaats in de meidoornstruiken. Ik kon ze niet ontdekken, laat staan fotograferen. Maar opeens keerden de kansen. Een stukje verderop stak laag boven de grond een tak uit de meidoorns. Geen meidoorntak, maar een andere struik, die zich uit de verstikkende meidoorns leek te willen bevrijden. Op die tak verschenen twee jongen, die even later gevoerd werden door pa. Toen pa weer verdwenen was, ben ik snel een heel eind die kant op verhuisd en daar de struiken weer in gedoken. Pa kwam terug met een sprinkhaan en ik kwam terug met deze foto.