Boomholtes
Er zijn van die boomholtes waarvan je denkt ‘daar zou best wel eens een bosuil in kunnen zitten‘. Dus toen ik over één van die holtes enkele maanden geleden vernam dat er inderdaad een uil zou huizen, was ik dan ook niet verbaasd. Elke keer dat ik er daarna langs kwam keek ik even, maar helaas was er nooit wat te zien. Het was inmiddels allemaal alweer een beetje weggezakt uit mijn geheugen, toen er enkele weken geleden opeens een foto opdook met een uil, prominent zittend in de bewuste holte. Want het leuke van holtes is dat je ze meestal direct herkent.

Maar helaas, net zoals in de maanden daarvoor: elke keer als ik er langsfietste of -wandelde, was er wederom geen uil te bekennen. Het lastige met die beesten is natuurlijk dat je ook niet weet hoe je ze het beste kunt bereiken voor een afspraak. Je kunt ze niet gewoon even bellen zeg maar.
Misschien toch?
Enfin, ik dacht ‘het zal allemaal wel‘, tot er met steeds grotere regelmaat her en der foto’s begonnen op te duiken van de bewuste uil. Hij liet zich, naar het zich liet aanzien althans, steeds vaker zien. Zelfs de meeste notoire uilenverstoorders waren er inmiddels langs geweest, en met succes. Ik dacht ‘nu ja zeg, als zij het kunnen’… Zou het misschien dan toch een keertje lukken?

Manifesteren
Niet zo lang geleden las ik ergens een stukje over ‘manifesteren’. Strekking: gewoon visualiseren wat je wilt, en dan gebeurt het vanzelf. Volstrekte lariekoek natuurlijk, en het werkt slechts in één geval. Dat is wanneer je manifesteert ‘ik schrijf eens een boekje met allemaal onzin over manifesteren, en dan word ik vanzelf rijk’. Voor de auteur in kwestie werkt dat gekmakend genoeg vaak, maar voor zijn lezers die hun wensen ook in vervulling hopen te kunnen visualiseren werkt het natuurlijk voor geen meter. Alleen daar hoor je dan natuurlijk nooit meer wat over.
Je krijgt daar trouwens altijd zelf de schuld van: als namelijk niet gebeurt wat je wilt, dan wil je het klaarblijkelijk niet echt… of niet genoeg. Maar goed, wie desondanks denkt z’n geld aan dit soort onzinproza te moeten spenderen moet dat vooral doen. Laat je door mij vooral niet tegenhouden! Komt er in elk geval nog iemands droom uit.
WTF
Toch besloot ik een poging te wagen. Ik moest in ieder geval af van die gedachte ‘het zal wel weer niks worden’. Want daarmee manifesteerde ik natuurlijk mijn eigen teleurstelling. Tegen mijn vrouw zei ik daarom onlangs op overtuigende wijze: “ik ga op de terugweg van mijn fietsrondje nog even die uil fotograferen, want die zit dan namelijk op mij te wachten”. Dit alles in de stiekeme in de hoop dat deze stellige overtuiging inderdaad het gewenste resultaat zou opleveren. Voor de zekerheid visualiseerde ik mezelf nog even bezig met het fotograferen van de bewuste uil. Toen ik iets later de hoek om kwam fietsen en de uil rustig in zijn holte zag zitten, reed ik bijna van schrik met fiets en al de struiken in: het beest zat er inderdaad! Precies zoals ik me had voorgesteld. WTF. Misschien werkt dat manifesteren dus toch.
Hoewel…. die lammergier die ik, hier zittend op ons dak, heb gevisualiseerd, zit er nog steeds niet …. maar goed, dat komt dan ongetwijfeld omdat ik het diep van binnen toch niet ‘genoeg of niet echt‘ wil….















Eén reactie
Grappig en herkenbaar verhaal; zo visualiseer ik mezelf al jaren als een beroemd (en rijk) muzikant, maar blijkbaar ook niet overtuigd (of: overtuigend?) genoeg. Maar op een dag… word ik ontdekt!